Изилдөөдө алты ири узак мөөнөттүү долбоордун жыйынтыктары бириктирилген, анда катышуучулардын физикалык активдүүлүгү диагноз коюлгандан мурун жана болжол менен 2,8 жылдан кийин бааланган. Бейтаптарды байкоо 11 жылга созулуп, физикалык активдүүлүк өлүм көрсөткүчтөрү менен салыштырылган. Ошол эле учурда, курак, жыныс, тамеки тартуу жана оору стадиясы сыяктуу факторлор эске алынып, физикалык жүктөмдүн таасирин так аныктоого мүмкүнчүлүк берген.
Жыйынтыктар көрсөткөндөй, физикалык активдүүлүк ар кандай онкологиялык оорулары бар бейтаптарда өлүм тобокелдигин кыйла азайтат: ооздун рагы боюнча 61%, өпкө рагы боюнча 44%, эндометрия рагы боюнча 38% жана мочевой пузырь рагы боюнча 33%. Дагы бир кызыктуу факт, рак диагнозу коюлгандан мурун аз кыймылдуу жашоо өткөргөндөр, бирок кийин физикалык активдүүлүккө киришкендер да оң натыйжа алышкан: өпкө рагы менен ооруган бейтаптарда өлүм тобокелдиги 42% га, ал эми түз ич рагы менен ооруган бейтаптарда 49% га азайган.
Изилдөөчүлөр белгилешкендей, жумасына 150 мүнөттөн аз болгон орто физикалык жүктөмдөр активдүүлүктүн толук жоктугунан кыйла пайдалуу. Мындан тышкары, сунушталган деңгээлден жогору болгон машыгууларды көбөйтүү айрым бейтаптардын өлүмүн дагы азайтат. Илимпоздор медициналык кызматкерлерди физикалык активдүүлүктү онкологиялык оорулары бар адамдарды дарылоодо жана реабилитациялоодо маанилүү компонент катары активдүү колдоого чакырышты.
